روز شورای حل اختلاف

صبح مجبور شدم مرخصی بگیرم و سر کار رفتن را بیخیال بشم. هوا فوق العاده بود. به خانواده هم نگفته بودم که باید  به شورای حل اختلاف برم. سر ساعت به شعبه رسیدم . همسر سابق با خواهر بزرکش تشریف اورده بودند. من با خواهرشون احوالپرسی کردم . در شورای حل اختلاف فقط پرسیدند که ایا با جدایی موافقید که ما هم تائید کردیم. و همین . شاید چند لحظه بیشتر طول نکشید . قرار شد به دادگاه اعلاک کنند و برایمان دوباره ابلاغیه بیاد. نکته جالب این که در برگشت با خواهر بزرگش هم مسیر بودیم که در راه صحبتهایی کردیم و اخر سر هم این که سلام برسونید و خداحافظ . 

شنبه 16 ابان

5 شنبه یک مسیج  از سامانه عدلیران اومده بود گه یادم رفته بود بازش کنم. یکدفعه یادم افتاد و رفتم دیدم برای فردا ساعت 10 تو شورای حل اختلاف جلسه برامون گذاشتند. مدارکی که میخواستم از جملع عقدنامه و شناسنامه و کارت ملی رو  اماده کردم و خیلی دوست داشتم بدونم که فردا تو جلسه چی میگن و باید خودمو برای چه سوال هایی اماده کنم . از طرفی اصلا هم حس خوبی نداشتم. چون اصلا  دلم نمیخواد همسر سابق رو ببینم. نه این که متنفر شده باشم بلکه اصلا نمیخوام هیچ چیزی در وجودم نسبت به قبل زنده بشه. نه خوبی ها و نه بدی ها. چیزی که تموم شده دیگه تموم شده.  

خلاصه اصلا تمرکز رو کارام ندارم. فردا یکی از شاگردانم  را که  برای کار به جایی معرفی کردم دقیقا ساعتی که من جلسه دادگاهم شروع میشه اون مصاحبه شغلی داره. نگرانشم. امیدوارم قبولش کنند. خدا رو شکر در اطرافیان کسی جدا نشده که تجربه داشته باشه و بتونم ازش درباره جلسه ی فردا پرس و جو کنم . اون یکی دو نفری هم که جدا شدند اصلا تمایلی ندارند که خاطراتشون رو یاداوری کنند. 

امیدوارم فردا روز خوبی باشه. هم برای من. هم برای شاگردم . هم برای کشورم که این روزها حسابی داره بارون میاد و امیدوارم حسابی سیراب بشه.

من همه را می‌بخشم؛ حتی آنان را که خواسته یا ناخواسته، آگاهانه یا ناآگاهانه، زخمی بر دلِ من نشاندند.

می‌بخشم تا گذشته را از بارِ گرانِ کینه رها کنم، حال را به آرامش گره بزنم و آینده را بی‌سنگینیِ دلخوری و بی‌سایهٔ رنجِ کهنه استقبال کنم.

من همه را می‌بخشم؛ آنان که در زندگی‌ام بودند، آنان که رفتند و حتی آنان که شاید روزی مرا برنجانند. بخشش، نه فراموشی است و نه مهرِ تأیید بر آنچه بر من گذشته؛ بلکه انتخابی آگاهانه است برای بازپس‌گرفتنِ خویش از بندِ گذشته و آزادکردنِ روح از زنجیرِ کینه. بخشش، انکارِ زخم نیست؛ تغییرِ نسبتِ ما با زخم است.

چه احساسِ سبک و لطیفی است وقتی درمی‌یابی هیچ‌کس را در حصارِ دلخوری‌های خود نگه نداشته‌ای؛ گویی با بخشیدنِ دیگران، پیش از همه، خویشتن را از زندانِ خود آزاد کرده‌ای.

امشب با دلی سبک و روحی آرام، اگر عمری باشد به استقبال فردا می‌روم.

یکشنبه 10 ابان

امروز سر کار بودم که پیامگی از سامانه عدلیران برام اومد که پرونده شما به  شورای حل اختلاف ارسال شد. خب بالاخره  باید بریم برای اولین مرحله از جدایی قانونی.

تو این مدت با  کسانی که صحبت میکردم همه از یک برزخ فکری صحبت میکردند که دراین جور مواقع همش با خودت فکر میکنی که ایا تصمیمی که گرفتی درست بوده یا نه؟! نکنه  اشتباه میکنی و الکی زندگیت رو داری ویران میکنی !؟ مخصوصا درباره من که لغت ویران کردن به خوبی قابل لمسه. ولی هر بار که خودم فکر کردم در مقابل این حس ها حسی هم بوده که  شدیدا از جدا شدن حمایت کرده و به نظر خود واقعیم هم بهترین کار شاید همین جدا شدنه. 

چیزی که بیش از همه این روزها اذیتم میکنه ناراحتی پدر و مادرمه که با این که حرفی نمیزنند و همه ی سعیشون رومیکنند که من کمبودی حس نکنم ولی نمیشه ناراحتی رو تو چهره ای که در  این روزها غبار گذر عمر براحتی قابل مشاهده است رو ندید.  اگر کمی وضع مالیم بهتر بود قطعا نمیومدم خونه ی پدرم اینا و حتما جایی رو اجاره میکردم.

ولی واقعا از نظر مالی صفر شدم . باید اینجا باشم تا بتونم خودم رو کمی جمع کنم اونم با شرایط گرونی و وضع بد اقتصادی این روزها که نه به کسی میتونی بگی ازدواج کن نه میتونی بگی جدا شو

چهارشنبه 6 آبان

امروز دختر عمه ام باهام تماس گفت و گفت اگه بخوام اون میتونه میانجی گری کنه! گفتم نه ، ممنون. 

امروز داشتم فکر میکردم که من  مرد هستم و به هر حال سنی ازم گذشته و اگر چه ادم مسنی  نیستم ولی خب خیلی جوان هم نیستم با اینحال این  همه فشار  روی منه ، وای به حال خانم یا اقای جوانی که این مسله براش اتفاق میافته طرف به هر حال از شکست در زندگیش ناراحته و مشکلات جدیدی داره،  به طور مثال باید مهریه بده یا هزینه هاش رو مدیریت کنه و یا بیشتر کار کنه،  بعد این همه حرف هم بشنوه .  خانم های جوان که دیگه با مزاحمت ها و سو استفاده های کس و ناکس هم طرف میشند که واقعا  ادم رو دچار تهوع میکنه

توصیه میکنم اگر کسی رو دیدیم که از همسرش جدا شده،  اولا براش دل نسوزونیم و مهمتر این که قضاوتش نکنیم . اون ادم به اندازه خودش خیلی مشکلات داره، پس زخم دیگه ای بر روی زخمهایش نباشیم.